Archief van
Categorie: Blogs

Interessante gedachtenspinsels in de vorm van een blog.

‘Volkskrant liegt’

‘Volkskrant liegt’


Bladerend door mijn twitterberichten (ofwel, scrollend door mijn timeline), kwam ik bovenstaande tweet tegen met een link naar een artikel op de website van de Volkskrant (‘#Mauro heeft de boel aantoonbaar bedrogen’). Nu heb ik het verhaal van Mauro, net als veel andere Nederlanders, alleen via de media gevolgd. Ik ben dus niet direct op de hoogte van alle details. En deze titel intrigeerde me omdat het een behoorlijk stellige uitspraak is die nogal wat gevolgen zou kunnen hebben.

Ga maar na, als Mauro de boel inderdaad bedrogen zou hebben, dan zou hij daarvoor een straf verdienen. Of dit dan uitzetting zou moeten zijn, is een andere discussie die door de rechter beslist zou moeten worden. Maar feit blijft dat Mauro een, in mijn ogen, strafbaar feit gepleegd zou hebben. Tenminste, dat concludeer ik uit deze tweet. Maar omdat ik persoonlijk geloof in nuancering, ging ik het artikel lezen.

En wat schetst mijn verbazing? De titel is een uitspraak van minister Leers. Sorry, een ‘vermeende’ uitspraak, hij schijnt het nog niet eens zo letterlijk gezegd te hebben. Het wordt echter nog veel erger. Naar aanleiding van geruchten en vermoedens is er een extra onderzoek ingesteld en zijn er aanvullende vragen gesteld. “Het gegeven antwoord was uiteindelijk bevredigend genoeg om alsnog een studievisum aan Mauro toe te kennen.“.

Kortom, er is dus uiteindelijk helemaal geen strafbaar feit gepleegd en Mauro heeft geen straf verdiend noch gekregen. Wel is er inmiddels een beeld geschetst waarbij Mauro wordt zwart gemaakt. Natuurlijk is deze zaak niet zo zwart-wit als we allemaal zouden willen, maar op deze manier populistisch nieuws bedrijven…

Vandaar dat ik deze blog de titel ‘Volkskrant liegt’ heb gegeven. Met deze zin komt de tekst van de titel terug in de tekst van de blog en heb ik er ook een uitleg bij gegeven waar deze vandaan komt. Ik ben benieuwd of dit reacties oproept. Het lijkt er op dat de media tegenwoordig steeds meer prikkelende titels nodig heeft om de gewenste aandacht te krijgen. Dit is natuurlijk niet nieuw, maar als de titel het tegenovergestelde suggereert, gaat mij dat te ver!

PGB duur?

PGB duur?

Het blijkt toch lastiger dan ik dacht: uitleggen waarom het PGB goedkoper is dan ZIN (Zorg in Natura). Vandaar dat ik dat hier een keer duidelijk probeer uit te leggen zodat ik in het vervolg iets heb om naar te verwijzen.

Het belangrijkste verschil in prijs zit in de volgende aspecten:

  1. Administratie
    Iedere PGB-houder moet zelf de administratie voeren om zijn of haar PGB te kunnen behouden. Met deze administratie verantwoordt de PGB-houder ieder uur van ingekochte zorg. De persoon die de PGB-zorg levert, moet vervolgens alle uitbetaalde uren opgeven als inkomen bij de belasting, ook allemaal ‘eigen verantwoordelijkheid’. Een ZIN-leverende zorginstelling heeft hier vaak aparte medewerkers voor in dienst die deze administratie niet voor niets doen.
  2. Management of planning
    De PGB-houder regelt zelf wie wanneer zorg komt leveren. Daar worden directe en persoonlijke afspraken over gemaakt met de zorg-leverende. Bij de ZIN instellingen zijn hier vaak duur-betaalde managers voor nodig. Ook is het dan maar afwachten wie wanneer beschikbaar is. Bovendien is een ZIN-uur buiten ‘kantoortijden’ vaak duurder dan een PGB-uur.
  3. Kantoren
    De PGB-houder regelt alle zaken vanuit huis, slaat daar de administratie op en ontvangt de zorg. De ZIN-medewerkers die hierboven genoemd zijn, doen dat niet vanuit huis. Nee, voor de ZIN instellingen zijn vaak dure kantoorgebouwen nodig voor de veeleisende managers en administratief medewerkers.

Om de kosten van deze overhead wat inzichtelijker te maken wil ik ook nog wat persoonlijke ervaringen delen. Omdat mijn vrouw namelijk MS heeft (niet zelf-gekozen…), hadden we recht op ondersteuning. Dat hebben we een tijdje geprobeerd en moesten dus ongeveer 18,- euro per uur betalen voor ZIN. De medewerkster die die zorg leverde hield er zelf ongeveer 9,- euro per uur (bruto!) aan over. De helft van de kosten voor ZIN gaat dus op aan bovengenoemde overhead. Als we met een PGB zelf zouden zorgen voor vergelijkbare zorg, zouden we 10,- euro per uur kunnen volstaan. Dit is vele malen goedkoper en de ‘handen aan het bed’ verdienen er zelf ook nog eens meer mee.

Nu ik toch bezig ben, wil ik ook nog wel even in gaan op het gebruiken van het PGB om vrienden of familie te betalen.
Wat vaak vergeten wordt, is dat deze zogenaamde mantelzorg niet iets is wat je er ‘even’ bij doet. Het gaat vaak om chronisch zieke mensen die langdurig zorg nodig hebben. Zorg die ook nog eens niet altijd even eenvoudig is. Denk bijvoorbeeld aan het regelmatig verschonen van iemand die verminderde controle heeft over de spieren. Als je bijvoorbeeld na een operatie tijdelijk extra hulp nodig hebt omdat je bv niet zwaar mag tillen, is dat een ander verhaal. Dan vind ik het geen probleem om een extra beroep te doen op buren of familie. Maar als dat dag-in dag-uit moet, mag daar wat mij betreft best een vergoeding tegenover staan. En dan maakt het mij niet uit of je die vergoeding dan uitbetaalt aan een vreemde of aan een goede bekende!!!

Marktwerking in publieke sector

Marktwerking in publieke sector

Marktwerking wordt gezien als de heilige graal als het gaat om het optimaliseren van de bedrijfsvoering. In de zakelijke wereld is dat al decennia gemeengoed. Maar ook in de publieke sector wordt het al jarenlang verheiligd. Persoonlijk denk ik dat de nadelen te weinig aandacht krijgen, vandaar dat ik in deze blog een paar nadelen wil adresseren.

De Groeidoctrine
De eerste is de noodzaak om te groeien. Het is algemeen aanvaard dat een bedrijf alleen succesvol is als het regelmatig voldoende groeit. Maar hoe is dat te rijmen met doelstellingen om te besparen?

De discussie over het PGB heeft me gewezen op deze situatie in de gezondheidszorg. Een van de doelstellingen van het invoeren van het PGB was om de vraag naar ‘reguliere’ zorg te verminderen. Een dusdanig nobel streven dat het PGB nu aan zijn eigen succes ten onder dreigt te gaan. Want wat is het geval? Er wordt inderdaad veel meer persoonlijke zorg zelf georganiseerd, maar de vraag naar reguliere zorg is niet verminderd. Volgens mij komt dat omdat die ‘reguliere’ zorginstellingen door de marktwerking hun eigen groeidoelstellingen ‘moeten’ halen (zie bv VUMC of positionering van scholen). Het wordt voor iedere individuele instelling gezien als ‘verlies’ als hun aanbod zou verminderen. Welke weldenkende directeur zou vrijwillig minder willen verdienen om te besparen op de kosten van ‘zijn’ instelling? Want vaak is zijn of haar inkomen direct gekoppeld aan de omvang van de instelling. Nog zo’n raar gevolg van die zo overgewaardeerde Marktwerking!

De Managementpiramide
Een tweede nadeel van de marktwerking in de publieke sector is, wat ik noem, de managementpyramide. Dit is een gevolg van de schaalgrootte die volgens de marktwerking-goeroes als ultieme bespaarmethode wordt gepropageerd. Natuurlijk is het zo dat je met een grotere inkoop kunt besparen op de kosten van die inkoop. Maar hoe zit het met de managementlagen in de nieuwe organisatie?

Vaak wordt schaalgrootte behaald door een fusie van een aantal instellingen (school, ziekenhuis, verzorghuis, etc). Maar denk je nu echt dat het aantal managers in de nieuwe organisatie minder wordt? Volgens mij is het zo dat de ‘oude’ directeur van iedere individuele instelling behouden blijft als ‘locatiemanager’ van de betreffende instelling. Deze locatiemanager zou misschien iets minder kunnen verdienen dan voorheen als directeur, maar die besparing wordt meer dan teniet gedaan door de aanstelling van de nieuwe managementlaag die nodig is om de coördinatie van de gefuseerde instellingen te managen. En omdat het totaal aantal medewerkers en klanten van de nieuwe organisatie zoveel groter is, schijnt het gerechtvaardigd te zijn om daar grote sommen geld voor te reserveren.

Ik geef meteen toe dat de hierboven genoemde redeneringen gebaseerd zijn op mijn eigen persoonlijke ‘gezonde’ verstand. Maar ik daag iedereen uit om het tegendeel te bewijzen! En ook nog meer nadelen zijn welkom als reactie op deze blog.

Wat mij betreft is de marktwerking in de publieke sector volkomen misplaatst!

Einstein en het PGB

Einstein en het PGB

Einstein was een genie. Daar zijn we het allemaal over eens. Hij heeft de Relativiteitstheorie uitgevonden en daarnaast een groot aantal andere verstandige uitspraken gedaan. Degene die me tegenwoordig het meest raakt is de volgende:

Vrij vertaald:

Iedereen is een genie. Maar als je een vis beoordeelt naar zijn mogelijkheden om in bomen te klimmen, zal hij zijn hele leven geloven dat ie stom is.

Wat Einstein hier volgens mij mee bedoelt, is dat niet iedereen hetzelfde kan bereiken. Ieder individu heeft zijn of haar eigen kwaliteiten en mogelijkheden. De een heeft bijvoorbeeld een geweldig zangtalent, terwijl een ander heel goed kan hardlopen. Weer een ander heeft zijn of haar talent gevonden als verpleegkundige in een ziekenhuis. Wélk talent iemand heeft, is echter slechts een van de aspecten die hier een rol spelen. Een ander aspect is hóe goed het betreffende talent is. Sommige zangers zijn beter dan andere, niet iedereen kan hard genoeg lopen om mee te kunnen doen aan de Olympische Spelen (en zelfs daar kan er slechts 1 de gouden plak winnen).

Een derde aspect, en minstens zo belangrijk, is de waardering van de maatschappij voor de betreffende talenten. Een goede zanger wordt vaak beter betaald dan een goede verpleegkundige. En dan is het ook nog zo dat er op de wereld ook nog verschillende maatschappijen zijn met verschillende waarderingen voor hetzelfde talent. In Rusland staat een goede verpleegkundige in hoger aanzien dan hier in Nederland. En een (misschien) laatste aspect is in hoeverre iemand met alle andere omstandigheden in staat is om zijn of haar talent te gelde te maken. Kijk naar Ben Saunders, in hoeverre had hij met zijn uiterlijk zijn zangtalent kunnen benutten als er geen “Voice of Holland” was geweest?

Alles goed en wel, maar wat heeft dit alles te maken met het PGB?
Nou, alles dus. Want niet iedereen heeft de mogelijkheden om miljonair te worden. Hoe goed die ook zijn best doet. En onvoldoende talent is dan nog de minst belangrijke. Natuurlijk hoeft niet iedereen miljonair te worden, maar voor een aantal mensen ligt de lat van een redelijke levensstandaard al veel te hoog.

Kijk naar iemand met MS. Dat is een ziekte waarvan op een gegeven moment plotseling kan worden vastgesteld dat je die hebt. Of je die wel of niet krijgt, kun je zelf helemaal niets aan doen. Nou, bij zo’n diagnose valt je toekomstbeeld opeens in duigen. Je lichaam doet het niet meer helemaal zoals je zou willen. Maar de grootste belemmering is wellicht nog wel het gebrek aan energie. Je kunt dan nog zoveel talent hebben, als je dat maar een uurtje per dag kunt inzetten, levert dat niet zo veel op.

Kortom, iedereen heeft zo zijn eigen (on)mogelijkheden om in zijn of haar eigen levensonderhoud te voorzien. En het PGB (zie ook de site van Per Saldo) is destijds dus in het leven geroepen om mensen met een beperking in staat te stellen de regie in eigen hand te houden. Ofwel, het PGB voorkomt dat die mensen dan denken dat ze in bomen moeten kunnen klimmen.

Bij het zoeken naar een plaatje bij de quote van Einstein vond ik een foto van een “Giant Mudskipper”. Ziet er raar uit, een vis die in een boom klimt. Toch schijnt het voor te komen. Het is een vrij zeldzame soort vis die daadwerkelijk in staat is om uit het water te komen en een boom te beklimmen.
Eerst dacht ik: “Bah, daar gaat mijn stelling!”. Maar later dacht ik dat dit juist een geweldig voorbeeld is hoe tegenwoordig de discussie gevoerd wordt. Zodra er namelijk een tegenvoorbeeld gevonden wordt (zoals deze vis), wordt de hele stelling verworpen. Ik hoop dat het met deze stelling duidelijk is dat dat niet altijd op gaat. Ook al is er 1 boomklimmende vissoort, voor de overige miljoenen vissoorten blijft het klimmen in bomen onmogelijk!

Dus ook al zijn er voorbeelden van mensen die het ondanks hun handicap prima voor elkaar hebben, voor de meerderheid geldt dat nog steeds niet!

Vrijheid: Rechten én Plichten

Vrijheid: Rechten én Plichten

Het is al vaak verteld, iedereen klaagt erover. Bij het recht op vrijheid (krijgen) hoort ook de plicht tot vrijheid (geven). Vandaag maakte ik het weer mee. En nu eens niet bij die “jeugd van tegenwoordig” maar bij, over het algemeen, “gerespecteerde ouderen”.

Wat was het geval. Zoals wel vaker, deed ik op zaterdagochtend boodschappen. Ik hou er al een beetje rekening mee dat ik niet op het drukste moment ga maar als de piek voorbij is. Desondanks zijn er dan toch nog een behoorlijk aantal mensen in de supermarkt. En ik vind dat we dan met zijn allen rekening moeten houden met elkaar. Iemand die niet zo snel is, moet je wat ruimte geven om zijn of haar spulletjes te verzamelen. Aan de andere kant vind ik ook dat je iemand die wat sneller is ook de ruimte moet geven. Op die manier kunnen we met elkaar de boel leefbaar houden.

Dus waar ik me vandaag aan stoorde waren twee ‘ouderen’ die niet zo snel zijn maar het wel wagen om opmerkingen te maken: “Moet je persé voor gaan?”. Kan ik het helpen dat ik wat sneller ben? Ik zat al drie gangpaden ‘vast’ achter die dame die op haar gemak, midden in het gangpad, ook op weg bleek te zijn naar de kassa. “Prima als u alle tijd hebt, ik zou er graag langs willen. En als u links of rechts in het gangpad gaat lopen, kan ik er ‘gewoon’ langs, zonder ‘voor te dringen’.” Maar als ik dat soort opmerkingen maak, vinden ze dat ze “het recht hebben” om langzaam te lopen. Prima, dat recht hebben ze inderdaad, net zoals ik het recht heb om sneller te lopen. En als we rekening houden met elkaar, hoeft dat niet te botsen! Want ik vind dat niemand “het recht heeft” om een ander in zijn of haar vrijheid te beperken. Zeker niet als het, zoals in dit geval, ook niet nodig is.

Kortom: Vrijheid heeft zo zijn grenzen!

Veilige kernenergie!

Veilige kernenergie!

In “De Ingenieur” uitgave 7 van 29 april 2011 kwam ik een interessant artikel tegen over een nieuw type kernenergiecentrale. Helaas is het artikel niet elektronisch beschikbaar, dus probeer ik hier het een en ander te delen. Ik vind het concept namelijk zo innovatief en de moeite waard dat het alle steun verdient die het krijgen kan.

Het principe is gebaseerd op het hergebruiken van bestaand kernafval. Voor een conventionele centrale is dat kernafval niet bruikbaar omdat het te weinig splijtstof bevat. De kernreactie in deze Travelling Wave Reactor (kweekgolfreactor) wordt echter niet alleen gebruikt om stroom op te wekken, maar ook om het bestaande kernafval op te waarderen tot bruikbare kernbrandstof.

Het veilige begint met de kerncentrale zelf. Alle benodigde kernbrandstof wordt verpakt in een gesloten systeem. Gedurende de 60 jaar dat de centrale werkzaam is, hoeft er geen kernbrandstof vervangen of toegevoegd te worden. Alle ‘gevaarlijke’ brandstof blijft dus binnen de beschermende mantel. Als na 60 jaar de brandstof dan toch ‘op’ is, kan men kiezen om de centrale te ontmantelen en op te ruimen of in zijn geheel ‘in te pakken’ zoals dat bij Tsjernobyl gebeurd is of men bij Fukusima van plan is.

De energie productie begint met een start-reactie. Dit is te vergelijken met het proces om een barbecue aan te steken. Deze eerste ‘verbranding’ van de brandstof ‘kweekt’ nieuwe splijtstof. En net als bij de BBQ verloopt het proces dan ‘als vanzelf’: de splijtstof ‘verbrandt’ en ‘kweekt’ op zijn beurt weer nieuwe splijtstof. In de plaatjes is dit duidelijk te zien. Het groen is de nog niet verbruikte brandstof. De kweekgolf wordt gevisualiseerd met het gele randje tussen de groene brandstof en het oranje deel waar de kernsplijting plaatsvindt. Als de gekweekte splijtstof is opgebrand, blijft er opnieuw (ander) kernafval over, het grijze deel. De golven verplaatsen zich met een snelheid van een paar centimeter per jaar. Met de huidige ontwerpen denkt men dan ongeveer 50 tot 60 jaar vooruit te kunnen.

Het hele proces is in meer detail (helaas in het Engels) uitgelegd op Wikipedia. Wel is het zo dat het proces in zichzelf ook veilig is. Als de kweekgolf sneller zou gaan, wordt deze afgeremd doordat de splijtgolf achterblijft en onvoldoende krachtig is om te ‘kweken’. Als de splijtgolf sneller zou gaan, komt deze in een gebied waar nog geen nieuwe splijtstof is gekweekt en dooft deze dus daardoor een beetje uit. De kweek- en splijtgolf houden elkaar in evenwicht.

Het concept is al in 1958 voorgesteld door een Rus, Saveli Feinberg, maar in eerste instantie als technisch onhaalbaar betiteld. Pas sinds kort is met name de reactorvat-technologie zo ver dat gedacht kan worden aan de bouw van een dergelijke kweekgolfreactor (Travelling Wave Reactor). Het idee is opgepakt door de denktank van Bill Gates (Intellectual Ventures) en wordt verder uitgewerkt in een speciaal hiervoor opgericht bedrijf TerraPower.

Hier is een link naar een video van een medewerker van TerraPower. En hier de TED talk van Bill Gates over TWR:

Taboe of vrijheid?

Taboe of vrijheid?

Eigenlijk moet ik de gemeenschap dankbaar zijn dat ze de Arondéuslezing van Thomas von der Dunk heeft verboden. Was dat niet gebeurd, dan had ik er waarschijnlijk niet eens van gehoord of gelezen. En dat terwijl de inhoud zo treffend is.

De lezing met als titel “Het nieuwe taboe op de oorlog” schijnt afgelast te zijn omdat de tekst te partijpolitiek van aard zou zijn en de PVV teveel op de hak zou worden genomen. Met deze veroordeling wordt echter meteen bewezen hoe waar de inhoud van de lezing is.

In een vorig jaar uitgegeven boek getiteld “De eeuwige terugkeer van het fascisme“, heeft Rob Riemen eerder al vergelijkingen getrokken tussen de huidige Nederlandse samenleving en de cultuurgeschiedenis van het fascisme. Ook deze uitgave werd enorm bekritiseerd.

Het wezenlijke verschil tussen wat ik van Riemen weet en wat ik in de lezing van Von der Dunk gelezen heb, zit in het onderwerp en de inhoud. Daar waar je nog kritiek kunt hebben op de vergelijkingen van Riemen, bespreekt Von der Dunk het taboe om zelfs maar over dit soort onderwerpen te spreken. En in een tolerant land als het onze, had ik toch beter verwacht. Of je het nu wel of niet eens bent met de inhoud, ik dacht dat we hier de vrijheid van meningsuiting zo hoog in het vaandel hadden staan. Maar zelfs Femke Halsema, toch niet de eerste de beste, veroordeelt de lezing op twitter.

In de lezing van Von der Dunk staat ook een bijzin die echter meer aandacht verdient. Hij zegt namelijk: “ – een vergelij­king is overigens geen gelijk­stelling – “. Ik denk dat veel van de mensen die kritiek leveren, dit genuanceerde onderscheid niet kunnen maken.

In de Volkskrant tenslotte stond de zaterdag voor Pasen nog een interessante opinie van Meindert Fennema: “Alarmbellen gingen vaak niet af“. Als er te vaak vals alarm gegeven wordt, wordt de uiteindelijk terechte waarschuwing niet gehoord.

Ik hoop van ganser harte dat we achteraf kunnen zeggen dat ook deze waarschuwing een vals alarm is geweest, maar vrees het ergste…

Wetenschap is ook een geloof

Wetenschap is ook een geloof

De discussie over geloof en meningen blijft maar doorgaan. Vandaag in het Reformatorisch Dagblad weer een reactie van een hervormd predikant in Sliedrecht: “Geloof is meer dan een mening“. Hij reageerde op het stuk met de titel ”Wat doet God met mijn belastingformulier?” waarin Thijs Kleinpaste (D66) en Marcel Duyvestein (PvdA) op 7 maart jl. in de Volkskrant betoogden dat het maar eens afgelopen moet zijn met de bevoorrechting in de wetgeving van gelovigen en op geloof gebaseerde instellingen.

Allereerst maar eens een paar definities uit de Van Dale:

  • Mening:
    de; v -en manier waarop men over een bep. zaak denkt
  • Feit:
    het; o -en 1 daad, handeling 2 gebeurtenis of omstandigheid waarvan de werkelijkheid vaststaat: in ~e feitelijk
  • Geloof:
    het; o -loven 1 het vertrouwen in de waarheid van iets 2 een vast en innig vertrouwen op God 3 godsdienst
  • Geloven:
    geloofde, h geloofd 1 vast vertrouwen in het bestaan van iem of iets: ~ in (of: aan) God 2 voor waar houden op het gezag ve ander 3 menen, denken: ik geloof dat hij ziek is 4 een godsdienst aanhangen || eraan moeten ~aiets onaangenaams moeten ondergaan; b) vernield worden; hij gelooft het wel maakt zich geen zorgen
  • Overtuiging:
    de; v 1 het overtuigen 2 sterk gevoel vd waarheid of valsheid ve zaak 3 -en datgene waarvan iem overtuigd is

Als we naar deze definities kijken, valt me op dat alleen bij feit staat dat dit iets beschrijft waarvan de werkelijkheid vaststaat. De overige genoemde definities hebben het over denken, vertrouwen, voelen. Dit komt heel mooi tot uiting in de woordkeus van de predikant: “Het innerlijke godsbesef dat elk mens heeft is voldoende waarborg om in God te geloven.”.

Als het waar zou zijn dat dat “geloof in God” een universele waarheid zou zijn, waarom zijn er dan zoveel verschillende religies? Wijkt het geloof in een christelijke God zoveel af van het geloof in de verschillende goden van het Boeddhisme? Vroeger geloofde men dat de aarde plat was, sommige geloofden zelfs dat je er vanaf kon vallen. Dit geloof is pas verlaten toen men ‘wetenschappelijk’ kon aantonen dat de aarde rond was.

De discussie doet me ook denken aan een debat wat ik bij mocht wonen, inmiddels al weer een flink aantal jaren geleden. In dit debat stond een goede vriend van me in Amsterdam voor een zaal vol studenten van een christelijke studentenvereniging. Nu is mijn atheïstische vriend behoorlijk christelijk opgevoed en hij stond dus wel zijn mannetje. Het bleek dat er in een debat met een gelovige eigenlijk geen rationele argumenten zijn. Datgene waar de gelovige in gelooft is noch aan te tonen noch te ontkrachten. En wat me het meest is bijgebleven, is dat dit ook geldt voor de wetenschap. Een klein aantal wetenschappers is weliswaar in staat om op zijn of haar eigen terrein te bewijzen dat bepaalde beweringen waar zijn. Voor het overgrote deel van de mensheid blijft staan dat een groot aantal beweringen maar voor waar moet worden aangenomen. “Men moet de wetenschapper maar geloven“.

In onze huidige maatschappij dringt dit besef steeds meer door. Er zijn steeds meer mensen die niet meer ‘geloven’ in de wetenschap. Laatst nog was er een fraai staaltje hiervan te zien in de Tweede Kamer. Lilian Helder, PVV-woordvoerder op het terrein van veiligheid en justitie, liet blijken dat ze moeite heeft met statistiek: “Maar je kan persoon A en persoon B toch niet met elkaar vergelijken?“. Ze nam de wetenschappelijke rapporten slechts aan ter kennisgeving.

Op deze manier bezien kan de discussie wellicht beslecht worden met de constatering: “Wetenschap is ook een geloof!”

Get Adobe Flash player