Archief van
Categorie: Blogs

Interessante gedachtenspinsels in de vorm van een blog.

Hoofddoekje… Of vertrouwen?

Hoofddoekje… Of vertrouwen?

In de discussie over de hoofddoekjes geeft Nausicaa Marbe er haar geheel eigen draai aan. Het gaat niet om religie of scheiding kerk en staat. Het gaat om het verminderende vertrouwen in de kundigheid en neutraliteit van onze overheid. En eigenlijk ben ik het wel met haar eens.

Daarom wil ik hier mijn ervaring met die onbetrouwbare overheid beschrijven. Op onze bruiloft, zo’n twee jaar geleden, wilden wij arriveren met een helikopter. Dat lijkt exclusiever dan het is hoor. Wij hadden een piloot gevonden waarbij het niet duurder zou zijn dan enig ander mooi trouwvervoer. Helaas lag de gemeente Barneveld dwars…

In de gemeente Barneveld hadden een aantal bewoners geklaagd over overlast van een (ander) bedrijf wat daar in de buurt helikopterrondvluchten aanbood. Welwillende ambtenaren hadden hier op gereageerd door het aantal start- en landingsplaatsen voor helikopters te beperken. En natuurlijk was dat niet in de buurt van de feestlocatie die wij voor onze bruiloft hadden uitgezocht.

Dat die gemeentelijke regel in strijd was met de nationale wetgeving, deerde de gemeente niet. De inwoners waren nu toch weer tevreden. Dus toen wij onze aanvraag om te mogen landen formeel indienden, werd die afgewezen. Gelukkig biedt de wet dan de mogelijkheid om hiertegen in beroep te gaan. Dus hadden we bezwaar aangetekend. En een mooie uitnodiging ontvangen voor een hoorzitting van de gemeente.

Wat schetst onze verbazing toen bleek dat de gemeente vertegenwoordigd werd door dezelfde ambtenaar die de gemeentelijke regeling in eerste instantie bedacht had. Welke ambtenaar gaat nu toegeven dat haar zelfbedachte regels niet deugen? De hoorzitting werd dus een farce. Er werd op geen enkel argument van ons inhoudelijk gereageerd en de gemeente bleef bij de weigering om ons een vergunning te verlenen. Dat wij wel degelijk in ons recht stonden, bleek ruim een jaar later. Door diezelfde piloot werden wij er op gewezen dat anderen een rechtszaak tegen de gemeente hadden gewonnen.

Gelukkig hebben wij onze bruiloft er niet door laten verpesten. De aankomst met een mooie trike was minstens zo indrukwekkend!

Hoofddoekje – vrijheid van keuze?

Hoofddoekje – vrijheid van keuze?

In verschillende stukken wordt inmiddels volop stelling genomen over hoofddoekjes, geloof en staat.

Het begon met de vraag Wat doet God met mijn belastingformulier?
Dit opiniestuk van Thijs Kleinpaste (raadslid voor D66 in Amsterdam Centrum) en Marcel Duyvestijn (liefdevol lid van de PvdA) verscheen maandag 7 maart in De Volkskrant. Daarna zijn er verschillende reacties geweest. Onder andere in Trouw, waar Lex Oomkes het heeft over: “Het eeuwige misverstand over geloof en staat“.

In een interview met dagblad De Pers uitte Tweede Kamerlid Jeanine Hennis-Plasschaert van de VVD kritiek over vrouwen met hoofddoekjes. Zij wil dat medewerkers van het stadhuis geen hoofddoekjes of andere religieuze symbolen dragen. Stef Blok, de fractieleider van de VVD, reageerde in een stuk met als titel “ik draai vooral aan de economische knop“. Een veel relevantere uitspraak van hem in datzelfde stuk was echter de volgende: ‘Over het algemeen is kledingkeuze vrij in Nederland, maar de consequenties daarvan ook. Als je in een roze trainingspak bij een bank wilt solliciteren dan mag dat, maar slim is het niet’.

Ofwel, de discussie moet gaan over keuze vrijheid. Bij een van mijn vorige werkgevers gold een strenge dresscode: mannen moesten in pak. Een combinatie was niet toegestaan, broek en jasje moesten uit dezelfde stof bestaan. Onder andere deze duidelijke richtlijn leidde er toe dat dit bedrijf voorkwam in de top-10 van bedrijven waar je niet voor wilde werken. Maar tegelijkertijd ook in de top-10 van bedrijven waar je wel voor wilde werken. Blijkbaar creëerde dit beleid dus een sterk merk, men wist waar men aan toe was. Maar men had ook keuze, als werknemer kon je weliswaar niet kiezen, maar als je je niet wilde conformeren, dan koos je er duidelijk voor om ergens anders te gaan werken. En de klanten van dat bedrijf hadden ook die keuze.

Voor een overheidsinstelling is dat wat lastiger. Als burger ben ik namelijk gedwongen om voor bepaalde diensten bij bepaalde overheidsinstellingen langs te gaan. Hoe kan die keuze dan wel vorm worden gegeven? Ik vind de overheid te groot om voor alle instellingen een strenge dress code voor te schrijven. Het hiervoor beschreven bedrijf is inmiddels gefuseerd, maar had daarvoor de strenge dress code al los gelaten. Als werknemer (ambtenaar) moet je dus een bepaalde keuzevrijheid kunnen hebben in je kledingkeuze (even afgezien van uniformen zoals bij politie of brandweer e.d.). Daar horen wat mij betreft ook religieuze uitingen bij, van welke religie dan ook.

Maar die burger dan? Die heeft toch ook bepaalde rechten? Natuurlijk! Wat mij betreft kan zich dat in die overheidsinstellingen het beste uiten door de klant (de burger) de vrijheid te geven om al dan niet zaken te doen met bepaalde ambtenaren. Als iemand zich niet op zijn gemak voelt bij een vrouw met hoofddoekje, zou die burger door een andere ambtenaar geholpen moeten kunnen worden. Ik vind dit vergelijkbaar met de situatie waarin een vrouwelijke verdachte gefouilleerd wordt door een vrouwelijke agent. Of dat je in een ziekenhuis de vrijheid hebt om zelf te kiezen door welke specialist je geholpen wilt worden. Als religieuze uitingen daar voor jou een rol in spelen, moet je die afweging kunnen maken.

Op deze manier denk ik dat we iedereen in zijn of haar waarde kunnen laten. Als iemand recht heeft op een alternatief vanwege zijn of haar religie, heeft iemand zonder religie dan niet datzelfde recht?

Veiligheid of privacy?

Veiligheid of privacy?

Sinds 9/11 zijn overheden bezig om ons, burgers, een gevoel van onveiligheid aan te praten. Om vervolgens allerlei maatregelen te treffen om dat gevoel dan weer te pareren.

De laatste proefballon is gepresenteerd door Korpschef Frank Paauw van de politie Rotterdam-Rijnmond die voorstelt dat alle Nederlanders hun DNA moeten afstaan.

Nu zijn er al verschillende reacties gegeven, bijvoorbeeld door Karin Spaink of, al in 2004, de redactie van Politiek Digitaal.

Naast alle reacties die refereren aan de legaliteit van deze proefballon zou ik ook mijn steentje willen bijdragen.

Beveiliging via biometrie is niet alleen gevaarlijk voor onze persoonlijke vrijheid, het is ook gevaarlijk vanwege de mogelijkheid van identiteitsdiefstal en –fraude. Een DNA-sample kan eenvoudig worden meegenomen en misbruikt door iemand die er kwaad mee wil. Daarnaast, als een wachtwoord gekraakt wordt, kun je dat relatief eenvoudig wijzigen. Met een DNA-profiel is dat onmogelijk, het is immers persoonlijk. Bovendien is het ook relatief eenvoudig om de technische biometrie apparatuur na te maken en te misbruiken. Denk hierbij aan vingerprint- of iris-scanners. Mede door dit soort issues is men zelfs een online petitie gestart, misschien kun je deze nog tekenen.

Kortom, de enige industrie waar dit soort technologie succesvol is toegepast, lijkt de filmwereld in Hollywood. Een voorbeeld van een film die deze identiteitsmisbruik duidelijk maakt is “The Net” waarin Sandra Bullock haar identiteit kwijtraakt. En probeer dan nog maar eens aan te tonen dat je wel degelijk bestaat!

Wat is normaal?

Wat is normaal?

Regelmatig krijg ik te horen dat iets ‘niet normaal’ is. Onlangs werd dit nog eens aangestipt door een interessante blog op HNWb met als titel “Wat is normaal werken?“. Andere voorbeelden die aangehaald worden:

  • De meerderheid van alle financiële instellingen heeft woekerpolissen verkocht. Dat is dus normaal?
  • De meerderheid van Nederland staat ’s ochtends in de file. Dat is dus normaal?

In mijn ogen is ‘normaal’ datgene wat de meerderheid doet of vindt.

Lees Meer Lees Meer

Kwaliteit in de zorg?

Kwaliteit in de zorg?

Vorig jaar is een zorgverzekeraar in opspraak gekomen omdat die alleen nog maar zaken wilde doen met een aantal ziekenhuizen waarvan zij vonden dat alleen die voldoende kwaliteit zouden leveren. Eerst was er commotie over het niet openbaar maken van de lijst met geselecteerde ziekenhuizen. En toen die lijst eenmaal bekend was, vonden de andere ziekenhuizen natuurlijk dat zij ten onrechte ontbraken. Het bleek dat ook hier een poging was gedaan om kwaliteit meetbaar te maken en een van de belangrijkste criteria was het aantal handelingen dat men verrichtte. Het uitgangspunt was dat een arts bekwamer is naarmate hij of zij meer handelingen gedaan zou hebben. Een mooi objectief meetbaar criterium (zie bv de site van NFK). Waar dit echter aan voorbij lijkt te gaan is de wijze waarop die handelingen zijn uitgevoerd. Dit is natuurlijk gedeeltelijk te ondervangen door ook de resultaten mee te nemen, onder andere meetbaar in het aantal herstel-behandelingen.

Wat mij nog niet duidelijk is, is of bovenstaand kwaliteitscriterium nu geldt per instelling of per arts. Wel is er een reactie gekomen van de overheid. Deze wil nu namelijk een eigen kwaliteitssysteem opzetten wat gebruikt kan worden voor alle instellingen en handelingen. Een nobel streven, echter ook weer verkeerd aangepakt.

Maar hoe moet het dan wel?
Nou, laat eens kijken hoe ik het zelf doe als ik op zoek ben naar een arts voor een behandeling. Allereerst natuurlijk naar de huisarts. Dat is al een vertrouwenspersoon omdat die voor bijna alle gezondheidsvragen al het eerste aanspreekpunt hoort te zijn. Als ik dus doorverwezen moet worden naar een specialist, vraag ik aan mijn huisarts of zij een goede referentie heeft. Nu heb ik inderdaad een goede huisarts, dus die komt dan aan met haar beoordeling over de specialisten in onze regio. Omdat ze mij kent, is haar beoordeling ook afgestemd op mijn eigen profiel. Ik heb inmiddels wat medische kennis en ben dus niet geïnteresseerd in een arts die mij zonder enige uitleg alleen maar dicteert hoe en wat ik zou moeten doen. Hoewel die betreffende arts waarschijnlijk voortreffelijk werk zou afleveren als het om mijn vader gaat.

Maar het oordeel van mijn huisarts is dus slechts 1 mening. Daarnaast ga ik ook nog op zoek naar de mening van anderen, liefst mensen die ik ook vertrouw en die ook zelf ervaring hebben met het specialisme waar het om gaat (bv de patiëntenorganisaties zoals de MSVN). En dit is nu waar de overheid zou kunnen helpen. Laat ze een omgeving inrichten die betrouwbaar is en waar mensen hun ervaringen kunnen delen. Bijvoorbeeld in combinatie met het Electronisch Patiënten Dossier (zie ook EPD). Bij ieder bezoek zou een patiënt de mogelijkheid moeten hebben om deze een rapportcijfer te geven. Samen met een stukje verklarende tekst kan op deze manier een prima inzicht ontstaan in de kwaliteit van onze gezondheidszorg.

Get Adobe Flash player