Archief van
Tag: ziekenhuis

PGB duur?

PGB duur?

Het blijkt toch lastiger dan ik dacht: uitleggen waarom het PGB goedkoper is dan ZIN (Zorg in Natura). Vandaar dat ik dat hier een keer duidelijk probeer uit te leggen zodat ik in het vervolg iets heb om naar te verwijzen.

Het belangrijkste verschil in prijs zit in de volgende aspecten:

  1. Administratie
    Iedere PGB-houder moet zelf de administratie voeren om zijn of haar PGB te kunnen behouden. Met deze administratie verantwoordt de PGB-houder ieder uur van ingekochte zorg. De persoon die de PGB-zorg levert, moet vervolgens alle uitbetaalde uren opgeven als inkomen bij de belasting, ook allemaal ‘eigen verantwoordelijkheid’. Een ZIN-leverende zorginstelling heeft hier vaak aparte medewerkers voor in dienst die deze administratie niet voor niets doen.
  2. Management of planning
    De PGB-houder regelt zelf wie wanneer zorg komt leveren. Daar worden directe en persoonlijke afspraken over gemaakt met de zorg-leverende. Bij de ZIN instellingen zijn hier vaak duur-betaalde managers voor nodig. Ook is het dan maar afwachten wie wanneer beschikbaar is. Bovendien is een ZIN-uur buiten ‘kantoortijden’ vaak duurder dan een PGB-uur.
  3. Kantoren
    De PGB-houder regelt alle zaken vanuit huis, slaat daar de administratie op en ontvangt de zorg. De ZIN-medewerkers die hierboven genoemd zijn, doen dat niet vanuit huis. Nee, voor de ZIN instellingen zijn vaak dure kantoorgebouwen nodig voor de veeleisende managers en administratief medewerkers.

Om de kosten van deze overhead wat inzichtelijker te maken wil ik ook nog wat persoonlijke ervaringen delen. Omdat mijn vrouw namelijk MS heeft (niet zelf-gekozen…), hadden we recht op ondersteuning. Dat hebben we een tijdje geprobeerd en moesten dus ongeveer 18,- euro per uur betalen voor ZIN. De medewerkster die die zorg leverde hield er zelf ongeveer 9,- euro per uur (bruto!) aan over. De helft van de kosten voor ZIN gaat dus op aan bovengenoemde overhead. Als we met een PGB zelf zouden zorgen voor vergelijkbare zorg, zouden we 10,- euro per uur kunnen volstaan. Dit is vele malen goedkoper en de ‘handen aan het bed’ verdienen er zelf ook nog eens meer mee.

Nu ik toch bezig ben, wil ik ook nog wel even in gaan op het gebruiken van het PGB om vrienden of familie te betalen.
Wat vaak vergeten wordt, is dat deze zogenaamde mantelzorg niet iets is wat je er ‘even’ bij doet. Het gaat vaak om chronisch zieke mensen die langdurig zorg nodig hebben. Zorg die ook nog eens niet altijd even eenvoudig is. Denk bijvoorbeeld aan het regelmatig verschonen van iemand die verminderde controle heeft over de spieren. Als je bijvoorbeeld na een operatie tijdelijk extra hulp nodig hebt omdat je bv niet zwaar mag tillen, is dat een ander verhaal. Dan vind ik het geen probleem om een extra beroep te doen op buren of familie. Maar als dat dag-in dag-uit moet, mag daar wat mij betreft best een vergoeding tegenover staan. En dan maakt het mij niet uit of je die vergoeding dan uitbetaalt aan een vreemde of aan een goede bekende!!!

Kwaliteit in de zorg?

Kwaliteit in de zorg?

Vorig jaar is een zorgverzekeraar in opspraak gekomen omdat die alleen nog maar zaken wilde doen met een aantal ziekenhuizen waarvan zij vonden dat alleen die voldoende kwaliteit zouden leveren. Eerst was er commotie over het niet openbaar maken van de lijst met geselecteerde ziekenhuizen. En toen die lijst eenmaal bekend was, vonden de andere ziekenhuizen natuurlijk dat zij ten onrechte ontbraken. Het bleek dat ook hier een poging was gedaan om kwaliteit meetbaar te maken en een van de belangrijkste criteria was het aantal handelingen dat men verrichtte. Het uitgangspunt was dat een arts bekwamer is naarmate hij of zij meer handelingen gedaan zou hebben. Een mooi objectief meetbaar criterium (zie bv de site van NFK). Waar dit echter aan voorbij lijkt te gaan is de wijze waarop die handelingen zijn uitgevoerd. Dit is natuurlijk gedeeltelijk te ondervangen door ook de resultaten mee te nemen, onder andere meetbaar in het aantal herstel-behandelingen.

Wat mij nog niet duidelijk is, is of bovenstaand kwaliteitscriterium nu geldt per instelling of per arts. Wel is er een reactie gekomen van de overheid. Deze wil nu namelijk een eigen kwaliteitssysteem opzetten wat gebruikt kan worden voor alle instellingen en handelingen. Een nobel streven, echter ook weer verkeerd aangepakt.

Maar hoe moet het dan wel?
Nou, laat eens kijken hoe ik het zelf doe als ik op zoek ben naar een arts voor een behandeling. Allereerst natuurlijk naar de huisarts. Dat is al een vertrouwenspersoon omdat die voor bijna alle gezondheidsvragen al het eerste aanspreekpunt hoort te zijn. Als ik dus doorverwezen moet worden naar een specialist, vraag ik aan mijn huisarts of zij een goede referentie heeft. Nu heb ik inderdaad een goede huisarts, dus die komt dan aan met haar beoordeling over de specialisten in onze regio. Omdat ze mij kent, is haar beoordeling ook afgestemd op mijn eigen profiel. Ik heb inmiddels wat medische kennis en ben dus niet geïnteresseerd in een arts die mij zonder enige uitleg alleen maar dicteert hoe en wat ik zou moeten doen. Hoewel die betreffende arts waarschijnlijk voortreffelijk werk zou afleveren als het om mijn vader gaat.

Maar het oordeel van mijn huisarts is dus slechts 1 mening. Daarnaast ga ik ook nog op zoek naar de mening van anderen, liefst mensen die ik ook vertrouw en die ook zelf ervaring hebben met het specialisme waar het om gaat (bv de patiëntenorganisaties zoals de MSVN). En dit is nu waar de overheid zou kunnen helpen. Laat ze een omgeving inrichten die betrouwbaar is en waar mensen hun ervaringen kunnen delen. Bijvoorbeeld in combinatie met het Electronisch Patiënten Dossier (zie ook EPD). Bij ieder bezoek zou een patiënt de mogelijkheid moeten hebben om deze een rapportcijfer te geven. Samen met een stukje verklarende tekst kan op deze manier een prima inzicht ontstaan in de kwaliteit van onze gezondheidszorg.

Get Adobe Flash player